Twee jaar en vier maanden na de eerste aura-reading (aug. 2002), laat Simon weer een reading doen (dec. 2004). Hij is na het uitgaan van de relatie met Bea geen andere relatie aangegaan. Hij woont alleen en is succesvol in zijn werk. Hij reist nu i.v.m. zijn werk veel in het buitenland, werkt hard en wordt gewaardeerd door zijn werkgever.
Simons vragen in het heden zijn: hoe gaat het? Zit ik wel op mijn levenspad? Komt er nog een relatie? Hoe gaat het met mijn kinderen?
Ik ga beginnen met mijn eerste indrukken van je aura.
Kun je je voor- en achternaam hardop zeggen?
Als ik het vergelijk met de eerste keer dat je hier was, voel ik duidelijk dat je een persoonlijke ontwikkeling hebt doorgemaakt, een bevrijding van bepaalde oude lasten. In die zin sta je nu echt op je levenspad, en ben je in het alleen-zijn bepaalde dingen aan het ontwikkelen die heel belangrijk zijn. Er zit nu veel meer geestelijke ruimte om je heen, meer vrijheid.
Verder zie ik een krachtig rood aan de onderkant van je aura, daar zit een heel actieve energie in: de energie van hard werken. Daar voel ik iets dubbels in. Aan de ene kant is hard werken een soort automatisme voor je, omdat je dat al heel lang gewend bent. Aan de andere kant voel je dat er iets belangrijks in ontbreekt. Met andere woorden, het voldoet niet helemaal en je beseft dat je op gevoelsniveau eigenlijk op zoek bent naar iets anders. Dit andere heeft te maken met het voelen van een bepaald contact met andere mensen, vooral contact dat warm en betekenisvol is.
Ik zie meer aan de bovenkant van je aura groen, en dat is een heel mooie energie. Dat geeft aan dat je een heleboel gevoelsprocessen hebt doorleefd, waardoor je meer diepgang hebt ontwikkeld en een wijzer mens bent geworden. Dit stelt je ook in staat om begrip te tonen voor andere mensen, voor de pijn en de negatieve dingen die zij hebben meegemaakt. Ik kom daar straks nog op terug.
Bij het tweede chakra (energetisch centrum in de buik) voel ik een verlangen naar samenzijn op relationeel vlak. Je hebt zelf ook aangegeven dat je op dit gebied iets mist. Toch voel ik tegelijkertijd dat er in jou een proces bezig is te ontwikkelen, waardoor het goed is om nog even alleen te zijn. Er is een bepaalde kracht die je aan het ontwikkelen bent, die ervoor zorgt dat je heel goed bij jezelf kunt zijn. In het alleen-zijn ontwikkel je de kracht om bij jezelf te zijn. Je ontwikkelt een emotionele zelfstandigheid, die heel belangrijk is voor als je weer een relatie zou aangaan.
Ik zie het dus als een positief gegeven dat je nu nog alleen bent. Er zit nu veel meer overgave in je hele energieveld, dan toen je hier de eerste keer was. Het was destijds natuurlijk wel een crisistijd voor jou. Je had toen heel veel moeite je relatie los te laten. Omdat je destijds door een heel diep dal bent gegaan (met het uitgaan van die relatie) heb je op een heel diep niveau iets moeten overgeven. Dat heeft je toch veel gebracht, uiteindelijk. Ik zie dat in je aura.
Ik zal nu overgaan naar het bekijken van de afzonderlijke chakra’s. Is het tot zover duidelijk?
Simon: “ja, ik herken het allemaal heel goed”.
Ik kijk eerst naar de voetchakra’s, die je verbinden met de aarde. Kun je nog een keer je voor- en achternaam hardop zeggen?
Voetchakra’s
Ik zie bij je voetchakra’s een witte energie en een wat bruinige energie. In dat witte zit ook dat element van overgave, dat ik hierboven aanstipte. Er zit in dat je je in je leven laat leiden door wat er zo op je afkomt en dat is eigenlijk wel mooi: gewoon met de stroom meegaan. Maar in het bruin zit ook iets rusteloos; er lijkt een soort heimwee vanuit te gaan, een gevoel van “ik doe wat ik moet doen, en het gaat niet slecht, maar is dit alles wat er is?”. Er zit een gevoel in dat er toch meer zou moeten zijn, maar wat, dat is een beetje ongrijpbaar.
Dit kan te maken hebben met een bepaalde drukte in je leven of in je werk, waardoor je soms toch niet helemaal goed aan jezelf toe komt. Wat ik voel dat je kan helpen in dit verband is: sterker grenzen stellen en meer tijd en ruimte voor jezelf opeisen, waardoor je wat meer contact kunt maken met de gevoelens die in je leven.
Het is misschien moeilijk, maar als je de tijd neemt om in stilte te zijn, gewoon er even uit te gaan of iets voor jezelf te doen, dan kun je aan de slag met dit onbestemde gevoel van “is dit het nou?”. Want ik voel wel dat dit gevoel ook samenhangt met het verlangen naar een relatie en alles wat daar bij hoort: het samenleven en delen met een ander. Dat thema hoort bij het thuisloze gevoel van “is dit alles wat er is?”.
Hier voel ik dus dat het belangrijk is om bij je gevoel te blijven en dan maar dat gemis bewust te voelen. Als je teveel gaat wegvluchten, bijvoorbeeld teveel in je werk opgaat, dan leg je als het ware een soort sluier over dat gevoel heen en dat creëert dan dat onbestemde gevoel van onrust, een vaag gevoel van “er klopt iets niet”. Het is beter die leegte die je op dat gebied voelt niet op te vullen met iets wat het niet echt opvult. Want je werk vult het niet echt op. Het is belangrijk om je over te geven aan je gevoel en dat gemis toe te laten. Dan maar in stilte bij jezelf zijn; dan het alleen zijn maar opzoeken, want daar wordt écht een kracht uit geboren.
Het is allemaal niet voor niets, het is … Ik heb sterk het gevoel dat jouw ziel iets in balans wil brengen. Je wilt natuurlijk relaties aangaan met anderen, maar er zit in je ziel ook een drang, een verlangen om op jezelf te staan, om goed bij jezelf te blijven in een relatie.
Kijk, in het harde werken dat bij je hoort zit een energie van “je best doen”, die ook in een relatie kan optreden. Als je van jezelf steeds je best moet doen, dan slaat de balans al heel snel door naar “te veel geven van jezelf”. En daarmee verlies je dan je emotionele onafhankelijkheid.
Dus het ‘alleen (durven) staan’ is een thema dat zowel op relationeel als op werk vlak een belangrijke rol speelt. Het is dus zaak dat je er op let, op dit moment dus vooral in de werksfeer: “geef ik te veel van mezelf, en waarom doe ik dat?”. Vraag jezelf eens: “waarom moet ik van mezelf zo hard werken?”. Want daar zit iets onder: de motivatie om daardoor een stukje liefde te verdienen. De wezenlijke opdracht is echter om die liefde waar je naar verlangt, jezelf te geven zonder dat je ook maar iets doet. Dat is de wezenlijke kracht waar je naar op zoek bent en waar jij je ook echt gelukkig bij zult voelen. Is dat duidelijk?
Dus jij lijkt je in een tussenfase te bevinden, tussen teveel van jezelf weggeven (het verleden) en leven vanuit een basis van onvoorwaardelijke liefde voor jezelf . In deze tussenfase vervult het alleen-zijn een belangrijke functie. Het kan soms moeilijk zijn en je kunt je eenzaam voelen, maar het is heel belangrijk dit te voltooien, zodat je dan vanuit een andere basis relaties kunt aangaan. Je zult er later op terugkijken en zien dat het van wezenlijk belang was om ook dat stuk eenzaamheid te doorleven. Want uiteindelijk ga je dan echt waardering opbrengen voor jezelf, je zult jezelf trouw zijn en niet teveel van jezelf weggeven.
Kijk, onder dit patroon van heel hard werken schuilt ook een bepaald verdriet. Het verdriet heeft ermee te maken dat je, om een bepaalde erkenning, bevestiging of liefde te ervaren, steeds heel hard moet werken. Dit is een oud patroon, dat zich op verschillende levensgebieden manifesteert, en het is de bedoeling dat los te gaan laten op een diep niveau. Dus het is van belang je in het dagelijkse leven je ervan bewust zijn wanneer je je grenzen overschrijdt door te hard te werken.
Tweede chakra
Ik spring nu even naar het tweede chakra toe, omdat dit centrum zo sterk samenhangt met “geven en ontvangen”. Het tweede chakra is ook het gevoelscentrum.
Ik zie linksonder een helder oranje dat er heel mooi uitziet. Er zit enthousiasme in en blijheid, kracht ook en warmte. Maar meer aan de bovenkant rechts zit een wat grauwere kleur, een beetje paarsig. Daarin doe je jezelf tekort, of je onderdrukt iets in jezelf. Er zit daar een bepaalde angst om het niet goed te doen.
Als dat chakra helemaal in evenwicht zou zijn, zou dat oranje verder uitbreiden en dan zou je zonder twijfel genieten van dingen en ook durven ontvangen van anderen op emotioneel vlak, en materieel vlak. Nu zit er een stukje in dat zegt dat het niet mag of dat je eerst heel erg je best moet doen.
Er zit ook een aspect daar van erg rekening houden met anderen. In dat lila-paars zit iets dat je de energie van de ander absorbeert en in je opneemt; er zit iets heldervoelends in. Maar dat kan ook tegen je werken, in de zin dat je teveel de last van een ander in je opneemt en zelf niet meer aan de beurt komt. Dan wordt het onevenwichtig.
Dit chakra is heel belangrijk voor zelfwaardering, dus tegen jezelf zeggen, en voelen: “ik ben niet afhankelijk van anderen voor goedkeuring, voor bevestiging; ik geef dat mijzelf”.
Als je die basis van zelfwaardering niet hebt, dan kun je moeilijk ontvangen, dan ben je steeds bezig te checken: “zit dit wel goed, moet ik niet iets (terug)doen?”. Je kunt als het ware niet vrijelijk de deur openzetten.
Er is een bepaalde angst in dit chakra om helemaal jezelf te zijn en nou eens niet zoveel rekening te houden met een ander. Het is alsof je bang bent om in de steek gelaten te worden. Dat voel ik eigenlijk als diepste angst daar, angst om verloren te raken, om niet opgenomen te zijn in een bepaalde warmte of geborgenheid. En tegelijkertijd voel ik heel sterk dat het leven zelf je nu aangeeft dat je dat in jezelf gaat ontwikkelen, die zelfwaardering. Dat je nu juist even niemand ontmoet, zodat je ruimte krijgt om dat in jezelf op te bouwen. En ik voel ook dat jij je daar innerlijk aan overgeeft, hoewel het misschien langzamer gaat dan je wilt. Er zit dus ook wel een stuk in je dat ongeduldig is en gaat twijfelen, maar op een dieper niveau voel ik toch dat jij je aan dit proces aan het overgeven bent en dat het ook vooruit gaat.
Eerste chakra
Dan spring ik nu weer even terug naar het eerste chakra, dat ik had overgeslagen.
Dit is een basischakra met allerlei oergevoelens, en daarin voel ik dat er met het uitgaan van die relatie toen, iets heel dieps is gebeurd. Dat je innerlijk heel diep gekwetst bent geweest en dat daarvan nog steeds een pijnlijke herinnering in je leeft. Maar er is ook iets uit geboren van: “zo laat ik me niet meer behandelen, dat gebeurt me niet meer”. Er zit ook in dat je het teveel geven, die emotionele afhankelijkheid, hebt losgelaten. Je hebt daar echt iets vervuld in je levenspad, je hebt daar echt iets bereikt, gedurende die heel zware tijd.
En nog steeds kun je dat chakra voeden door die zelfwaardering, door jezelf complimenten te geven. Bijvoorbeeld in werksituaties of met vrienden, dat je jezelf complimenteert om bepaalde dingen. Dat je innerlijk voelt: “dit heb ik goed gedaan”, of “dit doet mensen goed”. Die zelfbevestiging is heel belangrijk, dat je daar even bij stilstaat. Dat je af en toe stil staat bij wat je op dit moment innerlijk allemaal al hebt bereikt. Dat je niet teveel kijkt naar de toekomst, naar wat er nog niet is, maar ook kijkt naar wat er wél is gebeurd. Daar mag je echt trots op zijn. Ik voel echt dat je meer trots op jezelf zou kunnen zijn. Dat geeft je meer moed en zelfvertrouwen om door te gaan op je pad, ook al zijn dingen niet altijd duidelijk.
Had ik vorige keer een gids bij jou gezien?
(“Ja” zegt Simon “Een engel en een gids”).
Je was toen in een verdrietige periode dus een engel kon je goed gebruiken!
Ik zie nu een mannelijke gids aan je rechterkant. Die mannelijke gids zegt: “er zit in jou een klein onzeker jongetje (je innerlijke kind), dat je ervan weerhoudt om alles te ontvangen wat je mag hebben. Dat jongetje denkt steeds dat hij het niet goed doet.”
Ik vraag even aan die gids hoe dat komt.
Ik zie nu een beeld van je jeugd, dus toen je dat jongetje was.
Dat er toen onvoldoende bevestiging was voor jou op het niveau van gevoelscontact. Dus het ontbrak aan een emotionele bevestiging van wie je was en wat je kon en wat je allemaal gaf. Ik voel van je moeder een energie uitgaan die wat ongedurig kon zijn, wat hard, zo van: “stel je niet aan”, niet erg fijngevoelig in elk geval. Dat deed je best pijn als kind. Dat herken je wel?
(Simon; “Ja, ik kreeg vaak klappen zonder dat ik echt begreep waarom”.)
Je werd er een beetje onzeker van, ik voel iets nerveus in je energie komen zo van: “doe ik iets niet goed, is er iets niet goed?” En ik voel dat (maar dat herinner ik me ook van de vorige keer) je wel een emotionele band voelde met je vader, maar dat hij niet zo goed over zijn gevoel kon praten en dat je daarom bij hem toch niet de warmte en de liefde voelde die je echt zocht. Een kind moet dat soms heel duidelijk en expliciet horen om zich geliefd te voelen. Dus ik voel in je jeugd, in je jonge jaren een soort patroon ontstaan van: dan ga ik maar heel hard mijn best doen.
Als liefde en waardering niet als vanzelfsprekend worden ervaren door een kind, dan gaat dat kind iets bedenken om het toch te krijgen; en daar voel ik in jou een bepaald patroon ontstaan.
En ik zie daar meteen ook een bepaald blauw naar voren komen, wat staat voor heldervoelendheid. Die zit in je en dat heb je ook altijd bij je. Dat zit ook in je buik (tweede chakra), het is een lichtblauwe kleur die je helpt de gedachtes en de behoeftes van een ander aan te voelen. Er zit daarin iets dubbelzinnigs. Het is een gave om dingen te kunnen aanvoelen, maar het is ook zo dat je het als een bron van informatie gebruikt, die je helpt te bepalen van; “o, nu moet ik dat en dat doen, dan voelt hij of zij zich misschien beter. Dus je zet die gave ook in vanuit je onzekerheid, en je gebruikt deze om in het contact met een ander zelf liefde en (h)erkenning te vinden.
Ik zal eens kijken wat je gids zegt als ik hem vraag: “wat doet Simon daar nu mee?”
Hij zegt: “In jou zit een stuk dat daarboven uitstijgt en wat er ook nog verder bovenuit wil stijgen. Dat wil zeggen dat je steeds minder wordt beklemd of vastgehouden door die emotionele onzekerheid, waardoor je te hard werkt en te weinig voor jezelf zorgt.”
Maar dat stuk wat verder wil, dat is wit, een soort paars met wit, dat wordt tegengehouden door de pijn van dat innerlijke kind dat daar zit.
Ik vraag aan de gids hoe je dat kan oplossen en hij zegt:
“Je moet je naar dat kind toekeren, je moet er niet van weg gaan. Je moet je bewust worden van de gevoelens van onzekerheid en minderwaardigheid die er nog zijn in je, en daar heel zorgvuldig mee omgaan. Rustig met jezelf praten daarover, over wat daar zit, een oude wond of pijn. Daar de tijd voor nemen.”
Omdat je zelf heel duidelijk het vermogen hebt om te visualiseren en beelden te ontvangen, kun je heel goed met dat kind praten, als je bijvoorbeeld … Ik zie een beeld dat je in het bos loopt of in de natuur bent en dat je daar contact maakt met het kind.
En dat doe je dan ook écht, het is dan ook een écht contact wat dan ontstaat. Je kunt aan dat jongetje vragen om te verschijnen, je ziet het dan met je geestesoog. Je kunt het vragen wat het nodig heeft, wat het op dit moment nodig heeft. Ik voel heel sterk dat dat jongetje heel veel behoefte heeft aan jóuw erkenning, dat jíj het erkent en het de waardering geeft die het zo nodig heeft. Dit kun je zelf doen, en daarom is het ook zo belangrijk om tijd voor jezelf te nemen zo nu en dan, omdat je anders in onbewuste patronen gaat leven die dus voortkomen uit dat emotioneel verwaarloosde stuk in jezelf. Als je daar steeds aandacht aan besteed, dan heeft dat ook invloed op je dagelijkse leven.
Is dat zo duidelijk, kun je daar wat mee?
(Simon: “Ja, ik moet het ventje weer eens op mijn arm nemen, dat doet hem goed”)
Dan sluit ik daarmee deze eerste twee chakra’s af. Dit zijn heel belangrijke stukken voor zelfheling.
Derde chakra (zonnevlecht)
Nu zal ik verder gaan met het derde chakra, de zonnevlecht. Ik zie mooie energieën in het derde chakra, geel aan de bovenkant en groen aan de onderkant. In het midden voel ik iets afwachtends; ik weet niet wat dat is. Wat er mooi is, is dat groene, dat is de kleur van het hart, en dat stroomt heel duidelijk in het derde chakra. Dat wil zeggen dat je in je handelen, in je ambities en je creativiteit, duidelijk ook door je hart wordt geleid. Dus niet alleen door persoonlijk belang, maar ook heel sterk geïnspireerd vanuit het hart. Dat is ook mede het gevolg van de innerlijke weg die je bent gegaan. Er zit een soort oprecht verlangen in je om anderen tot steun te zijn, om anderen te helpen. En vanuit je hart is er een hele mooie harmonieuze energie. Als je teveel vanuit, ik noem het maar even, “vanuit je buik” geeft, is het geven vaak vermengd met het onbewust zoeken naar bevestiging. Dan is het allemaal wat vermengd die motieven, maar vanuit het hart is het een heel mooie groene stroom van energie, die het lijden wil verzachten in anderen.
Ik kijk meteen even naar je hartchakra omdat het hiermee verbonden is.
Vierde chakra (hart)
In het hele hartchakra zie ik veel groen, het is een heel goedgeefse kant van je die je daar laat zien. In het midden zie ik veel lichtroze, maar er zit helemaal in het midden ook een stukje verdriet waarin je zegt: “ja maar, en ik dan?”. Het komt daar weer terug, dat jij je soms afvraagt: “Maar wat komt er nou naar mij toe?”. Dit aspect is verbonden met het stukje onzekerheid, waardoor je geneigd bent te veel te geven. Zodra je te veel geeft, dan ontvang je automatisch te weinig.
Dit oplossen is een kwestie van diepe zelfwaardering en voelen wanneer de grens van geven is bereikt; wanneer het geen zin meer heeft om te geven. Zo kun jij ruimte scheppen om meer te ontvangen, aan waardering of warmte…
Het is belangrijk te beseffen dat jij dat proces zelf beheerst en in de hand hebt, anders kun je je wat moedeloos gaan voelen, zo van “ja en ik dan?”. Als je zelf te gevend aanwezig bent, ontstaat er een dynamiek die je zelf oproept. Op een gegeven moment wordt jouw totale inzet namelijk vanzelfsprekend gevonden en dat is iets waar je zelf onbewust aan meewerkt. Het is alsof je op de “automatische piloot” gaat als je in die gevende kant gaat zit. Het is belangrijk dat je je ervan bewust bent dat je dat doet, dat je in die “versnelling” gaat zitten. Als je je daar eenmaal van bewust bent, dan kun je het ook stoppen, en dan kun je ook aanvoelen: “tot hier en niet verder, nu moet die stroom even omkeren”. Nu heb ik tijd, aandacht, iets voor mijzelf nodig. Dus daar zit een stuk in van voor jezelf opkomen. Dat moet je dus doen juist om van die van die hartstroom écht te genieten. Want je kunt ook genieten van het geven aan anderen! Maar het is nodig om die emotionele onzekerheid verder te helen met jezelf, samen met jezelf. Dan wordt het geven pas echt plezierig, want je doet jezelf dan niet meer tekort en je ontvangt door het geven ook iets terug. Het geluk van een ander kan je inspireren.
Vijfde chakra (keel)
Ik ga nu verder naar het keelchakra.
Daar heb ik niet zo veel over te zeggen, ik zie mooie heldere tinten, ik zie daar groen en blauw, lichtblauw en een roze stukje. Dat roze is mooi, dat laat zien dat je met je stem warmte en tederheid kunt geven. Er zit warmte in. In dat blauw zit ook weer dat heldervoelende, die paranormale kant. Ja, daar zit iets dat je bepaalde indrukken zo opeens kunt opvangen. Dat is een vorm van helderzien of heldervoelen, of dat je intuïtie je opeens iets kan aanreiken. Ik heb nu niet het gevoel dat je daar iets mee moet, in de zin van verder ontwikkelen in een cursus of zo. (Dat was een gevoel dat Simon zelf ook had). Het is deel van je, je kunt je daar gewoon van bewust zijn in je leven, dat is goed zo.
Zesde chakra (derde oog)
Dan ga ik nu kijken naar het derde oog in het centrum van je hoofd. Wat ik daar voel… Ik zie een gedeelte paars, maar een gedeelte is wat donkerder. In dat paars zit de intuïtieve kant en naar achteren toe…, krijg ik het gevoel dat je af en toe teveel in je denken zit.
Met je intuïtie ontvang je dingen, dat komt makkelijk binnen, maar met je denken kun je teveel gaan analyseren en twijfelen. Je kunt met betrekking tot de toekomst of je levensweg denken van: “gaat het allemaal wel goed zo, of gebeurt er niks?”
Door te gaan denken kun je gaan twijfelen aan je levensweg en dat kan ervoor zorgen dat je intuïtie daardoor overschaduwd raakt. Is dat herkenbaar?
(Simon zegt “Ja, ik denk vaak veel te veel met het gevolg dat het pure erdoor verdwijnt”)
Hoe meer je in de denkende kant schiet, hoe meer je het contact met je gevoel verliest, hoe meer je vatbaar wordt voor angst. “Gaat dit wel goed, waar gaat dit heen en zo?” Die gedachtes zijn niet vruchtbaar. Het kan somberheid creëren.
Ik voel heel sterk de boodschap: “vertrouw op het leven en vertrouw op je intuïtie”.
Probeer ook eens op een rustig moment gewoon te voelen waar je nu innerlijk staat. Dus niet teveel naar de uiterlijke dingen kijken, maar innerlijk voelen waar je staat, wat je nu meegemaakt hebt. Dan kun je voelen dat iets heel waardevols hebt bereikt. En die eenzaamheid die er nu is, die is echt niet voor altijd, dat is een tussenfase. Het is belangrijk je te richten op wat er nu is. Niet teveel te denken aan wat de toekomst brengt, maar in het nu zijn. Dat is ook waar je intuïtie is, in het nu. Daar maak je contact met haar, en niet in het verleden of de toekomst.
Zevende chakra (kruin)
Ik ga nu kijken naar je kruinchakra. Ik zie een witte energie, en een lichtblauw in de vorm van een schijf. Ik voel dat je innerlijk gewoon veel weet, en ook dat als je diep naar binnen gaat, je kunt voelen dat het gewoon goed is zoals het is nu. Maar er zijn emoties die dat soms verduisteren. Dit diepe innerlijke weten aan bod laten komen heeft toch te maken met alleen (durven) zijn, de eenzaamheid opzoeken en je mystieke kant laten spreken. Vraag jezelf: wat is er nu écht dat aan de hand, los van de angsten die ik heb? Dan kun je voelen dat je toch écht op je pad staat, dat je niet verkeerd zit. Daarom is eenzaamheid soms zo belangrijk. Dan kun je bepaalde dingen recht in de ogen zien en daar voel je je toch juist beter door, ook al zijn er verdrietige kanten aan.
Kinderen
Heb je nog vragen?
“Ja, ik zou willen weten hoe het met mijn kinderen gaat”.
Ok, dan ga ik nu naar je zoon kijken. Kun je zijn voor- en achternaam hardop zeggen?
Mijn eerste indruk is dat zijn aura er mooi uitziet, ik zie tamelijk heldere kleuren.
Ik voel wel dat er vanuit het verleden een bepaald verdriet zit, waarschijnlijk om jullie scheiding.
Ik voel in relatie tot jou…..ik zie hem (symbolisch) een beetje naar je opkijken, verwachtingsvol: zo van “jij bent toch mijn papa, mijn vader”. Ik voel dat als positief. Het kan wel zijn dat hij destijds met die scheiding heel wat te verwerken heeft gekregen, en dat er daardoor een bepaalde gereserveerdheid is ontstaan.
Ik voel dat er een bepaalde gereserveerdheid is over het uiten van gevoelens. Dat hij een soort angst kan hebben in de trant van: “als ik iets verkeerd zeg of doe dan gaan ze misschien weg”.
Er kan dus een angst bij hem aanwezig zijn dat je weggaat, omdat je dat een keer eerder gedaan hebt en dat diepe indruk maakte. Het is voor hem heel belangrijk te weten dat jij er altijd voor hem bent, en dat de breuk die er is geweest met je vrouw niets te maken had met hem.
Dat duidelijk maken aan een kind kan heel lastig zijn omdat een kind altijd de dingen op zichzelf betrekt, dus zichzelf een te grote rol toebedeelt in het proces en dan zich schuldig kan voelen om iets dat in feite buiten hem ligt.
De regelmaat die er nu tussen jullie is van samenzijn en dingen samen doen is goed voor hem.
Hoe stabieler dat is hoe beter, dat geeft hem zekerheid.
Is hij nog een beetje kinderlijk of is hij zich al een beetje aan het afzetten tegen jou/jullie?
Nee, hij is nog “hangende tussen kind en puber”.
Ja, want ik voel ook nog een heel kinderlijke energie, nog niet écht een puber. Wat ik voel in de relatie tussen jullie is dat het belangrijk is dat je van hem houdt zoals je doet en dat jij geen schuldgevoelens hebt over het verleden, want dat is niet goed. Dat schuldgevoel klopt niet, want voor jou was het juist om weg te gaan van je vrouw. In de situatie zoals die nu is, kun je hem geven wat je te geven hebt, en dat is goed.
Ik voel wel dat hij jou nodig heeft, dus dat het belangrijk is dat jij er voor hem bent. Dat is misschien allemaal nog heel onuitgesproken, maar ik voel dat jij belangrijk voor hem bent.
Is het leuk als hij naar jou toe komt?
“Ja hoor, altijd”
En juist die regelmaat is goed. Omdat er ooit iets is gebeurd dat echt schokkend is voor een kind, biedt die regelmaat die er nu is een nieuw soort zekerheid.
Dan zal ik nu naar je dochter kijken.
Bij haar voel ik een iets beweeglijker energie, er gaat iets heel levendigs van haar uit. Ik voel dat zij ook iets heeft meegenomen uit die scheiding. Ja, ik voel daar twee dingen, aan de ene kant een heel spontane band met jou, iets heel leuks, en tegelijk is er door wat er in het verleden is gebeurd ook een bepaalde reserve ontstaan, een soort …. Wantrouwen is een te groot woord, maar een reserve, alsof ze een beetje op haar hoede is.
“Dat wordt haar misschien wel aangepraat door mijn ex-vrouw. Zij heeft hen vaak gezegd: je mag dit niet zeggen of je mag dat niet zeggen, waardoor ze altijd voorzichtig moeten zijn over wat ze zeggen.”
Maar zijn er ook momenten waarop je gewoon spontaan samen kunt zijn?
“Ja hoor, de relatie is gewoon goed.”
Ja, dat voel ik ook.
“Ze zijn vaak opgelucht als ze bij mij komen, ik heb wel eens het gevoel dat er een druk op schouders rust.”
Ja, want het zijn tegenstrijdige dingen, aan de ene kant die spontaniteit en het ongedwongen samenzijn, en meer naar binnen dan een wantrouwende energie. Dat kan natuurlijk gewoon aangepraat zijn. Zo’n kind weet dan ook niet meer wat het moet voelen, ze is nog jong.
Maar toch voel ik in haar een soort… dat zij over een aantal jaren, na 4 jaar bijvoorbeeld, het allemaal beter gaat begrijpen, omdat zij dan een jonge vrouw is en beter gaat beseffen hoe dingen kunnen lopen tussen man en vrouw, en dat haar perspectief dan zal verschuiven. Ik heb het gevoel dat zij nú al zelfstandig gaat voelen, los van hoe haar moeder de dingen voelt. Dus dat zij innerlijk zich gaat afvragen: hoe voel ik dat eigenlijk?
Ik zal tot slot kijken of daar iets is waar je op kan letten.
Wat ik voel dat je zou kunnen doen op het moment dat je bij haar de indruk krijgt dat ze als het ware geprogrammeerd is, dus dat er een soort wantrouwen is wat niet uit haarzelf komt, is dat je dan heel eerlijk tegen haar zou kunnen zeggen dat je dat heel moeilijk vindt, dat het jou in een moeilijke positie brengt omdat jij je niet kan verdedigen. Niet dat je vijandig doet tegen haar, maar dat je haar jouw gevoel voorlegt. Ik denk dat ze dat wel aankan.
Verder heb ik het gevoel dat je heel toegewijd bent aan je kinderen er er heel graag voor hen wilt zijn en hen alles wilt geven. Dus ga je niet schuldig voelen (om het verleden) want het is goed zoals het is. Je moet niet extra gaan geven want dan kom je weer in die valkuil terecht die we eerder bespraken.
Heb je nog een vraag?
“Ja, mijn kinderen willen graag weten hoe het met opa gaat (die ze overigens nooit hebben gekend omdat hij al jaren voor hun geboorte gestorven is).”
Ik heb het gevoel dat je vader best ver weg is en dat het beter is om het contact niet meer te openen. Maar ik kan wel even aan jouw gids vragen hoe het met hem is.
Het gaat goed met hem, maar hij is zich helemaal aan het losmaken van de aarde. Hij weet wie zijn kleinkinderen zijn en er is een deel van hem dat jou nog steeds volgt en dus ook je naasten, je kinderen. Maar het is allemaal wat meer op afstand.
Als je langere tijd aan de andere kant bent dan verlies je enigszins je identiteit van je laatste leven, want er is nog zoveel meer dat je bent. Je komt dan in een andere sfeer of dimensie terecht.
Maar ik voel zeker dat het goed met hem gaat en dat hij er het meeste baat bij heeft als je in vrede aan hem denkt, als je met een goed gevoel aan hem denkt. Dat doet hem nog steeds goed.
“Ja, hij was mijn vriend”.
Is dit zo goed? Als de mensen die op aarde leven hem loslaten, dan is dat voor hem ook prettig en kunnen jullie beiden verder. Je ontmoet hem toch wel weer.
Is er nog een vraag die je bezighoudt?
“Ja, is er nog een boodschap voor mij?”
Ik zal kijken of er nog iets is wat nog niet is gezegd.
Het enige dat ik nog als boodschap voel… ik weet niet precies van wie maar er zijn écht krachten om je heen die je helpen… is dat het belangrijk is wanneer je je somber voelt of terneergeslagen, dat je niet te lang blijft doormalen. Dat je dan naar wat afleiding zoekt.
Het is weliswaar goed om alleen te zijn, om toe te komen aan dat innerlijke werk en visualiseren en zo, maar op het moment dat je je echt somber voelt, is het beter om afleiding te zoeken, om iets te gaan doen waardoor je je gedachten verzet. Want anders versterk je die energie en dat heeft geen zin, want dat leidt niet tot een uitkomst. Dus probeer jezelf dan in een wat lichtere energie te brengen, door iets te doen of jezelf te dwingen om er even uit te gaan, anders wordt het allemaal zo zwaar. Dat is wat ik nog als boodschap voel.